Get Adobe Flash player
  • .

  • .

  • .

  • .

  • .

  • .

  • .

Wzorzec rasy - FCI

linia 7

fciMiędzynarodowa Korporacja Kynologiczna powstała w 1911 roku, a Statut jej został zatwierdzony przez delegatów stowarzyszeń kynologicznych z: Austrii, Belgii, Francji, Holandii i Niemiec. Wojna w 1914r. przerwała działalność Federacji. Starania Belgii oraz Francji doprowadziły w 1921r. do ponownego ukonstytuowania Federacji oraz opracowania nowego statutu, który m.in. postanawia, że:

Art.1 FCI powołana zostaje dla wszystkich stowarzyszeń narodowych uznających niniejszy statut. Członkowie jej uznają się wzajemnie jako organizacje kierownicze kynologiczne swoich krajów, pomijając wszelkie inne organizacje.

Art.2 FCI konstytuuje się dla popierania, ochrony i obrony kynologii i hodowców psów czystej rasy wszystkimi środkami, które uzna za użyteczne, a w szczególności przez:

a) wzajemne uznanie ksiąg pochodzenia (rodowodowych),
b) wzajemne uznanie przydomków hodowlanych i stworzenie międzynarodowego repertorium tych przydomków,
c) uznanie wzajemne sankcji karnych,
d) stworzenie stałego zarządu,
e) zwoływanie międzynarodowych kongresów kynologicznych,
f) ujednolicenie regulaminów postępowania i metod hodowlanych,
g) przyjęcie regulaminów międzynarodowych.

Siedzibą Międzynarodowej Federacji Kynologicznej jest Belgia. Język francuski przyjęto jako język, w którym będą redagowane wszystkie ważne dokumenty. Władzami Federacji są: Walne Zgromadzenie Delegatów i Zarząd. W walnych zgromadzeniach co roku biorą udział delegaci sfederowanych organizacji, po trzech z każdego państwa.

Na Zgromadzeniu Generalnych FCI, zwołanym po raz pierwszy w Warszawie w 1969r., został uchwalony Regulamin Wystaw Międzynarodowych, uzupełniający dotychczasowy regulamin ogólny FCI w sprawach wystaw, upoważniający do wystąpienia o przyznanie certyfikatów kwalifikujących do uzyskania przez psa Międzynarodowego Championatu Piękności - CACIB.

Regulamin ten dotyczy tylko wystaw, na których może być przyznawany CACIB. Na jego podstawie do roku 1983 polskie psy rasowe uzyskały 2210 tytułów Międzynarodowego Championa.

W redulaminie FCI rasy psów zostały podzielone na 10 kategorii:

  • Owczarki i inne psy pasterskie z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła,
  • Pinczery i sznaucery, molosy, psy górskie i szwajcarskie psy do bydła,
  • Teriery,
  • Jamniki,
  • Szpice i psy w typie pierwotnym,
  • Psy gończe i posokowce,
  • Wyżły (psy wystawiające zwierzynę),
  • Płochacze, psy aportujące i dowodne,
  • Psy ozdobne i do towarzystwa,
  • Charty.

Źródło: "Psy rasowe w Polsce"

 
West Highland White Terrier
FCI Standard nr 85
Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Data publikacji obowiązującego wzorca: 24.06.1987
Użytkowanie: terrier.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 - teriery, sekcja 2 - teriery małe. Próby pracy nie są wymagane.

Wygląd ogólny: mocno zbudowany. Głęboka klatka piersiowa i daleko do tyłu sięgające ostatnie żebra. Grzbiet prosty. Silne przednie kończyny, tylne są muskularne, co wpływa wyraźnie na ruchliwość i energiczny chód.

Zachowanie i charakter: mały, pełen wigoru, aktywny, obdarzony pewną dozą miłości własnej, prosty w kontaktach, trochę szelmowski. Żwawy, wesoły, odważny, samowolny, ale serdeczny.

Głowa: długość mózgoczaszki mierzona od guza potylicznego do oczu jest nieznacznie większa od długości kufy. Głowa obrośnięta jest gęstym włosem, trzymana pod kątem prostym lub nieco mniejszym do osi szyi, nie powinna być noszona, jakby była wyciągnięta do przodu. Mózgoczaszka lekko wysklepiona. W partii czołowej winna mieć łagodny obrys. Od nasady uszu w kierunku oczu zwęża się tylko nieznacznie. Stop zaznaczony, tworzą go wydatne łuki nadoczodołowe i lekkie wgłębienie między oczami.

Trufla nosowa:  czarna, dość duża, nic wystaje zanadto do przodu i pasuje do całości.

Kufa: zwęża się stopniowo od oczu do koniuszka nosa, nie jest zapadnięta, nie załamuje się ostro pod oczami, gdzie ma swoją objętość.

Uzębienie: szczęka i żuchwa są mocne, tej samej długości, szerokie, gdyż kły są znacznie rozstawione, co wpływa na charakterystyczny dla rasy szelmowski wyraz. Jak na psa tej wielkości, zęby są mocne i duże, w zgryzie nożycowym, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają przy ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.

Oczy: szeroko rozstawione, średniej wielkości, nie powinny być okrągłe, tak ciemne, jak to tylko możliwe. Lekko zapadnięte pod obfitymi brwiami, o żywym, inteligentnym wyrazie i przenikliwym spojrzeniu. Jasne oczy są bardzo poważną wadą.

Uszy: małe, stojące o spiczastych koniuszkach. Nie mogą być zbyt rozstawione na boki, ani zbytnio do siebie zbliżone. Pokryte są sierścią krótką i gładką (aksamitną) w dotyku, która nie wymaga skracania. Uszy nie powinny być na szczycie porośnięte długim jak frędzle włosem. Szerokie o zaokrąglonych koniuszkach, duże, o grubej chrząstce, a także pokryte obfitą sierścią uszy są wysoce niepożądane.

Szyja: wystarczająco długa, by unosić w prawidłowy sposób głowę, muskularna, stopniowo rozszerza się u nasady i wtapia w skośnie ułożone łopatki.

Tułów: zwarty, grzbiet prosty. Lędźwie szerokie i silne. Klatka piersiowa jest głęboka, żebra dobrze wysklepione w swej górnej części, stają się odrobinę spłaszczone na bokach. Tylne żebra (rzekome) są długie a odległość między ostatnimi z nich a biodrami (słabizna) jest krótka. Nie wpływa to na swobodę ruchu.

Ogon: długości 12,5 - 15 cm, porośnięty twardą sierścią, bez frędzli, tak prosty, jak to tylko możliwe, trzymany pionowo do góry, nie może być zakręcony nad grzbietem. Długi ogon jest wadliwy, a w żadnym wypadku nie może być skrócony.

Kończyny: kończyny przednie krótkie i muskularne, proste, porośnięte sierścią krótką, szorstką i gęstą. Łopatki skośnie ustawione, szerokie, ściśle przylegające do klatki piersiowej. Staw ramienny (barkowy) jest wyraźnie wysunięty ku przodowi (wydatne przedpiersie). Łokcie tak ustawione, by umożliwić swobodny ruch kończyn przednich, poruszają się równolegle do osi tułowia. Kończyny tylne oglądane z góry muskularne i szerokie, w całości krótkie o silnych ścięgnach. Uda silnie umięśnione, niezbyt szeroko rozstawione. Stawy skokowo należycie kątowane i dobrze ustawione pod tułowiem. Gdy pies stoi lub porusza się, pięty znajdują się dość blisko siebie. Stawy skokowe spionowane lub słabe są poważną wadą. łapy kończyn przednich są większe od łap kończyn tylnych. Okrągłe, proporcjonalnej wielkości, mocne o grubych opuszkach. Łapy porasta twarda, krótka sierść. Opuszki i pazury powinny być czarne.

Ruch: winien być wydajny i swobodny, a kończyny poczynając od łopatek stawiane prosto do przodu. Tylne kończyny są elastyczne w stawach skokowych oraz kolanowych i dynamicznie podążają za przednimi. Stawy skokowe kierują się pod tułów by nadać impuls (wypchnięcie). Sztywne chody i krowia postawa są wysoce niepożądane.

Pokrywa włosowa: włos dwojakiego rodzaju. Okrywowy ma ok. 5 cm długości, jest twardy, bez śladu lokowatości. Wadliwa jest rzadka sierść. Podszerstek jest krótki, miękki i gęsty. Umaszczenie białe.

Wzrost: wysokość w kłębie ok. 28 cm.

Wady: wszelkie odchylenia od powyższego wzorca traktowane są jako wady i oceniane zgodnie ze stopniem odstępstwa. Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra umieszczone w mosznie.

Źródło: Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce - E.Chwalibóg, "Grupa III. Teriery. Wzorce ras", Warszawa 2000r.

linia 7

westie na dole strony